Henüz çok küçüktüm kaç yaşlarında olduğumu hatırlayamıyorum. İstanbul'un bir semtinde oturuyorduk ama hangisinde olduğumu bilmiyorum geçmiş zamanı anneme sordum oda bana Yeni Bosna dedi. Bir gün oyun oynarken evin önünde mahallenin çocuklarının peşine takılıp gittim. Tanımadığım yerlere, evin önünden de hayli uzaklaşmıştım. Ağlamaya başladım, hep ağlıyordum. Tanımadığım insanlar bana nerede oturduğumu soruyorlardı. Polis amca geldi, bana nerede oturduğumu sordu? Adres bilmiyordum, annemin adını evin şeklini ve evin altında bir dükkan olduğunu ve yukarlarda oturduğumuzu söyledim. Bu sırada annem kaybolduğumu belediyeye anons yaptırmış. Polis amcalar beni polis arabasına bindirmişlerdi, dolaştırıyorlardı. Annem beni arıyormuş, bizde annemi ararken yolda annemi gördüm. Anne, anne diye bağırdım. Polis amcalar arabayı durdurup, beni teslim ettiler, annem ağlıyordu. Ben de çok korkmuştum. Annemde çok korkmuştu. Annem ve polis amcalar bir daha uzaklara gitmemi söylediler, ben de tamam dedim. Anneme kavuştuğum zaman çok mutlu olmuştum. Bu benim ilk kayboluşum değildi, bir kaç kez daha kaybolmuştum. Yediğim azarlardan olsa gerek kaybolma anılarını hiç unutmadım, çocukluğumda kalan benim için... =)
2000 (Anı)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder