Veda Etmeden Önce Yazılan Mektup:

Duygusal anları pek sevmem. Ağlamayı ve panik yapmayı kesin lütfen… Sıkıntılarınıza bir sıkıntı daha eklemek benim ağrıma gidiyor. Biliyorum kendi yaşantınızı yaşamayı istiyorsunuz. 40 – 50 yaşlarında insanları olarak hatalarınız, cahillikleriniz oldu. Çünkü hep kendi yaşantınız için… Şimdi bende kendi yaşantım için en önemlisi Yüksek Eğitim doğrultusunda daha da hırslı olup toplum tarafından kabullenilmiş bir mesleki boyuta geleceğim. Olanaklar neyi verdi ise hep o yön de geliştirdim. Bu saatten sonra ne olanak verir ise o yönde eğitim doğrultusunda geliştireceğim. Biliyorum çok zor olacak ama bunu kendim ve ileride olacağım annelik duygusu taşıyacağım çocuklarım için ve milletim için yapmak zorundayım. Size daha fazla huzursuzluk vermeden gene kendi hayatlarınız için bir şeyler yapın. Ben sizin gibi olmayacağım. Yaşanılanları, anlatılanları örnekler ve sözler bana güven verecek. Biliyorum ki babamın yok oluşu beni daha erkeksi ve savaşçı ruh olarak var etmeye devam edecek. Sen anne benim hayatta hırsı olmamı sağlayan tek kaynaksın. Ben herkesten şanslıyım zorlukların ne olduğunu kendi başıma herkesten daha üstün olabilmeyi yaşıtlarımdan daha çok önceden öğrendim. Bildiğiniz ya da bilmediğiniz hiç kimsenin yanına gitmiyorum. Kimseyi rahatsız etmem. Küfür edin, suratıma tükürün aldırmam. Ama beni merak etmeyin. Özür dilerim anne hayalin hep gelin giymekti bu anı ben sana zamanı geldiğinde yaşatacaktım. Hem de gururla ve şerefle ama böylesi kısmetmiş. Bayramlar da hasta anlarınız da hep yanınız da olacağım. Ölsem de size borcumu ödeyemem.
Allah’a emanet olun